Miasto u zbiegu rzek Wagu i Rewucy na północno-zachodnim skraju Niżnych Tatr. Jest dobrym punktem startu wycieczek w Niżne Tatry, Wielką Fatrę i Góry Choczańskie.
Historia miasta sięga do młodszej epoki brązu, o czym świadczą znaleziska kultury łużyckiej i siedlisko kultury puchowskiej z przełomu naszej ery. Postała tu osada słowiańska. Później przybyli niemieccy osadnicy, którzy stworzyli panującą warstwę mieszczaństwa.
Pierwsza pisemna wzmianka o mieście pochodzi z roku 1233. W roku 1318 magister Donč przyznał miastu przywileje na wzór Partyzanckiej Lupczy. Przywileje potwierdził w 1340 roku król Karol Róbert. Miasto miało prawo wydobycia złota, srebra i rudy miedzi. Od roku 1376 należały do miasta niektóre okoliczne miejscowości (Černová, Biely Potok, Vlkolínec i Ludrová). W okresie do roku 1526 miasto było zwolnione z opłaty myta na terenie całych Węgier i miało prawo organizowania cotygodniowych targów i jarmarków. Dzięki tym przywilejom, a także dogodnemu położeniu Rużomberk stał się znanym centrum Liptowa. W XV wieku zarząd miasta przeszedł w ręce słowackie i rozpoczął się rozwój rzemiosła. Rużomberk stał się znany dzięki swoim cechom, później dzięki produkcji przemysłowej, druciarstwu i flisactwu. Podczas II wojny światowej miasto zostało wyzwolone przez wojska partyzanckie, ale później znowu zajęli je Niemcy.
W mieście znajduje się pierwotnie późnobarokowy klasztor pijarów z lat 1727-1730, do którego w roku 1806 dobudowano kościół z malowidłami autorstwa J. Hanulu. Cenną pamiątką jest pierwotnie gotycki kościół farny z XIV wieku, przebudowywany w roku 1585, poddany renowacji w XVIII i XX wieku, z malowidłami J. Hanulu. W kościele znajduje się gotycka chrzcielnica z początku XVI wieku. Kolejną pamiątką historyczną jest pałac św. Zofii.
W Rużomberku urodzili się albo prowadzili działalność malarz Ľudovít Fulla, lekarz Dušan Makovický oraz ksiądz Andrzej Hlinka.
